THE OXFORD DECLARATION

(The appearance of the Oxford Declaration and the immediate response to it is one indication of the fact that a revived liturgical movement is now gaining strength and confidence in England as well as the United States. The Declaration was published in the name of the Liturgy Forum of the Centre for Faith and Culture, constituted under the chairmanship of Mgr Peter J. Elliott, a Vatican official and author of Ceremonies of the Roman Rite, at the conclusion of the Centre's summer conference). 1. Reflecting on the history of liturgical renewal and reform since the Second Vatican Council, the Liturgy Forum agreed that there have been many positive results. Among these might be mentioned the introduction of the vernacular, the opening up of the treasury of the Sacred Scriptures, increased participation in the liturgy and the enrichment of the process of Christian initiation. However, the Forum concluded that the preconciliar liturgical movement as well as the manifest intentions of Sacrosanctum Concilium have in large part been frustrated by powerful contrary forces, which could be described as bureaucratic, philistine and secularist. 2. The effect has been to deprive the Catholic people of much of their liturgical heritage. Certainly, many ancient traditions of sacred music, art and architecture have been all but destroyed, Sacrosanctum Concilium gave pride of place to Gregorian chant, yet in many places this "sung theology" of the Roman liturgy has disappeared without trace. Our liturgical heritage is not a superficial embellishment of worship but should properly be regarded as intrinsic to it, as it is also to the process of transmitting the Catholic faith in education and evangelization. Liturgy cannot be separated from culture; it is the living font of a Christian civilization and hence has profound ecumenical significance. 3. The impoverishment of our liturgy after the Council is a fact not yet sufficiently admitted or understood, to which the necessary response must be a revival of the liturgical movement and the initiation of a new cycle of reflection and reform. The liturgical movement which we represent is concerned with the enrichment, correction and resacralization of Catholic liturgical practice. It is concerned with a renewal of liturgical eschatology, cosmology and aesthetics, and with a recovery of the sense of the sacred--mindful that the law of worship is the law of belief. This renewal will be aided by a closer and deeper acquaintance with the liturgical, theological and iconographic traditions of the Christian East. 4. The revived liturgical movement calls for the promotion of the Liturgy of the Hours, celebrated in song as an action of the Church in cathedrals, parishes, monasteries and families, and of Eucharistic Adoration, already spreading in many parishes. In this way, the Divine Word and the Presence of Christ's reality in the Mass may resonate throughout the day, making human culture into a dwelling place for God. At the heart of the Church in the world we must be able to find that loving contemplation, that adoring silence, which is the essential complement to the spoken word of Revelation, and the key to active participation in the holy mysteries of faith. 5. We call for a greater pluralism of Catholic rites and uses, so that all these elements of our tradition may flourish and be more widely known during the period of reflection and 'ressourcement' (going back to the sources) that lies ahead. If the liturgical movement is to prosper, it must seek to rise above differences of opinion and taste to that unity,which is the Holy Spirit's gift to the Body of Christ. Those who love the Catholic tradition in its fullness should strive to work together in charity, bearing each other's burdens in the light of the Holy Spirit, and persevering in prayer with Mary the Mother of Jesus. 6. We hope that any future liturgical reform would not be imposed on the faithful but would proceed, with the utmost caution and sensitivity to the sensus fidelium, from a thorough understanding of the organic nature of the liturgical traditions of the Church. Our work should be sustained by prayer, education and study. This cannot be undertaken in haste, or in anything other than a serene spirit. No matter what difficulties lie ahead, the glory of the Paschal Mystery-- Christ's love, his cosmic sacrifice and his childlike trust in the Father--shines through every Catholic liturgy for those who have eyes to see, and in this undeserved grace we await the return of spring.

Analyse brief SSPX aan alle Kardinalen

Beste allemaal Zoals ik al eerder zei beschouw ik deze brief + studie als een startpunt voor een analyse van de situatie SSPX met het oog op hun eventuele terugkeer. Daarom lijkt het mij verstandig allereerst deze brief aan een kort kritische analyse te onderwerpen. Dit zal ik dan in de komende 3 tot 4 bijdrages doen. De waarneming dat het bergafwaards gaat met de Kerk in Europa lijkt mij duidelijk en deel ik. De oorzaak wordt vervolgens voor een belangrijk deel bij het oecumenisme van Vaticanum II gelegd. Nu is het de vraag of het oecumenisme wat voor de geloofsafval verantwoordelijk is hetzelfde oecumenisme is dat door de kerkvaders in de Sint Pieter bedoeld werd. De walging voor het “buiten de Kerk geen heil” kom ik nergens in de documenten van Vaticanum II tegen. Het is wel zo dat de door de SSPX gegeven omschrijving van oecumene de praktijk aan de basis is en dat zelfs enkele prelaten deze mening zijn aangedaan. De verkeerde conclusie van de SSPX valt hierdoor wel te verklaren, maar niet goed te keuren. Rome geeft de laatste tijd (bv Dominus Iesus) de grensen van de oecumene wel weer wat duidelijker aan, maar dit wordt aan de basis vaak in de wind geslagen. Een harder optreden aan de basis zal veel misverstanden bij de SSPX weg kunnen nemen, waarna de discussie zich weer op de kern van de zaak kan concentreren. Vervolgens wordt de stap naar de liturgiehervorming gemaakt. De primaire reden voor de liturgiehervorming zou dit oecumenisme zijn. Deze indruk heeft Sacrosanctum Concilium, die tot een herziening van de liturgie beval, niet op mij gemaakt. Wanneer dit echter wel de hoofdreden voor de latere liturgiehervorming was, dan is hier duidelijk niet aan de opdracht van het concilie voldaan. Trouwens een deel van de liturgiehervorming kon ik niet in dit document terugvinden, in feite heel het begrip hervorming niet, men sprak over een herziening. Uit een herziening zou nooit een Novus Ordo hebben kunnen voortkomen, slecht een herziening van de Tridentijnse Ritus. Met deze herziening was men al voor Vaticanum II bezig. Ik heb het idee dat de aanpassing van 1965 meer aan de wil van de concilievaders voldeed dan de Novus Ordo. Dit oecumenisme zou ook de Bijbel hebben vernield. Als ik zo kijk naar de nieuwe bijbelvertaling, geloof ik dat ze hier gelijk in hebben. Ook de heisa rond de bijbelgetrouwheid van “The Passion” is een veeg teken aan de wand. De SSPX beweert dat dit oecumenisme probeert een nieuwe kerk te stichten. Kardinaal Kasper heeft hier de blauwprinten van geopenbaard in een conferentie. Ik kan hier moeilijk op in gaan omdat mij het artikel van Kardinaal Kasper ontbreekt. Wanneer dit waar is, dan zal de paus maatregelen moeten nemen. Vervolgens verklaart de SSPX dat zij nooit in communio kunnen zijn met de promotors van zo een soort oecumenisme. Uit de tekst leidt ik af dat ze de Paus als een van de promotors zien. Maar de Paus is de Paus, en men is schismatiek wanneer men niet in eenheid met de Paus wenst te zijn. Schismatiek wordt immers gedefinieerd door niet in eenheid willen zijn met de Paus of een deel van zijn onderdanen. Op zich zijn ze nu wel duidelijk, de SSPX geeft eindelijk toe niet in communio met de Paus te zijn, en dat ook niet te willen. De vraag is echter of dit niet willen gegrond is. Natuurlijk leidt het door de SSPX omschreven oecumenisme tot het oplossen van de Katholieke Kerk, dat is, het Mystieke Lichaam van Christus, en dat vernietigd de eenheid van het geloof, de ware fundering van deze communio. Het is logisch dat de SSPX dit soort eenheid niet wenst, en ik trouwens ook niet. Het is dus aan Rome om de SSPX duidelijk te maken dat zij dit soort eenheid ook niet wenst, zowel met de SSPX niet als met wie dan ook. Vervolgens claimen ze het recht te hebben tot dezelfde Kerk te behoren, terwijl ze even ervoor de communie met de promotors van het oecumenisme, waar ze ook de Heilige Vader toe rekenen, afwijzen. Dit kan natuurlijk niet. Ik hoop dat de brief van de SSPX de kardinalen aan het denken zet, en ze doet inzien wat er met de oecumene fout is gelopen, maar ook dat ze inzien waar de misverstanden en fouten bij de SSPX liggen en die vervolgens proberen weg te nemen.

On Tradition

Captivated by these questions forming in my conscience, I kept reading Mystici Corporis and came across the following section: But we must not think that He rules only in a hidden or extraordinary manner. On the contrary, our Redeemer also governs His Mystical Body in a visible and normal way through His Vicar on earth. . . . Since He was all-wise He could not leave the body of the Church He had founded as a human society without a visible head. . . . That Christ and His Vicar constitute one only Head is the solemn teaching of Our predecessor of immortal memory Boniface VIII in the Apostolic Letter Unam Sanctam; and his successors have never ceased to repeat the same (par. 40). Of course, I said to myself; the Roman Pontiff and Jesus Christ form but one head of the Catholic Church. The word “tradition,” which I recalled from so many homilies in SSPX chapels, comes from the Latin verb tradere, which means “to hand down.” Ultimately, I reasoned, there must be a source from which Tradition was first passed down, and that source is Jesus Christ. In the end I realized that Tradition is a Person — the Second Person of the Holy Trinity who incarnated Himself in the womb of an immaculately conceived Virgin. As Christ and His vicar constitute but one Head of the Church, then the voice of Tradition must speak through St. Peter and his lawful successors in the Roman Primacy. Therefore, I had to make a choice to follow Catholic Tradition and embrace the Rock upon whom Christ founded His Mystical Body here and now. Citaat uit: My Journey out of the Lefebvre Schism, All Tradition Leads to Rome. By Pete Vere, JCL/M (Canon Law)

Mogen heilige dingen verkapt en verborgen worden met obscure woorden?

Samenvatting uit St. Thomas van Aquino, On the Trinity, 2:4 ANTWOORD: Het woord van de leraar hoort zo te zijn gevormd dat het de toehoorder helpt en geen kwaad doet. Er zijn dingen die de toehoorder geen kwaad doen, maar ook dingen die de toehoorder schaden. Dit kan op twee manieren. Ten eerste, wanneer de geheimen van het geloof worden onthuld aan ongelovigen die van het geloof gruwen en er mee spotten (Mat_7.6). Ten tweede, wanneer fijngevoelige zaken worden voorgelegd aan ongeleerden, die de zaak niet helemaal kunnen begrijpen, en daardoor in dwaling worden gebracht (1_Corintiërs_3.2). Hierover zegt Glosse van Gregorius (Exodus_21.33) ´Hij die hoge dingen begrijpt in de Heilige Schrift, beschermt zijn mening met zwijgen voor hen die niet in staat zijn ze te begrijpen, omdat hij door een schandaal veel kwaad kan doen bij de eenvoudige gelovige of de ongelovige kan hinderen te gaan geloven´. Er moet onderscheid worden gemaakt tussen wat publiekelijk wordt gezegd en wat aan de wijze wordt getoond. Daarom zegt Augustinus (over_de_Christelijke_Leer 4.1.9.23), ´Er zijn dingen waarvan, hoe vaak en welbekwaam ze ook worden besproken, de volledige kracht niet wordt begrepen. Deze behoren nooit of alleen om een dringende reden publiekelijk te worden gezegd.´ Dit onderscheid kan niet worden gemaakt bij het schrijven, omdat boeken, eens geschreven in ieders handen kunnen vallen, en daarom behoren ze te worden toegedekt met een bedekt taalgebruik.

Progressief - Conservatief: verkeerde alternatieven.

Samenvatting van het eerste hoofdstuk van "The Troyan Horse in the City of God" door Dietrich von Hildebrand. De kloof loopt in werkelijkheid tussen de ware uitspraken van het concilie (Vaticanum II) en de progressieve uitingen van theologen die de gelovigen voor de foutieve keuze tussen hetzij het voor progressief of voor conservatief, en daarmee tevens voor "de autoriteit van het concilie ontkennend" door te gaan. Aan de ene kant vinden we de ware geest van Christus, de authentieke stem van de Kerk, aan de andere niet alleen maar het verlies van gevoel voor het bovennatuurlijke, maar ook onlogisch gegooi met kreten. De tegenstelling heeft niets met "behoudend"of "vooruitstrevend"te maken, het is het contrast tussen de ware katholieke geest en een oppervlakkig secularisme. De mens met een behoudende natuur, blijft liever bij het oude omdat het hem bekend en dus vertrouwd is, de mens met een vooruitstrevende natuur houdt van het nieuwe omdat het nieuw is. Op zich is er met beide geaardheid niets mis. Wanneer het echter om fundamentele werkelijkheden gaat, dan gaat het er in wezen om wat waar en wat niet waar is. Het is onzin om inzake deze van een conservatieve en progressieve instelling te spreken. Het is altijd een groot gevaar een bepaalde houding als norm te kiezen - onafhankelijk van het onderwerp ten opzichte waarvan de houding wordt bepaald. Wanneer het om dingen handelt die in hun wezen onveranderlijk zijn moet men deze ook als onafhankelijk van modieuze tendensen zien. Daar waar het gaat om zaken waar onze kennis zich nog verder moet ontwikkelen, en er zelfs wezenlijke veranderingen van opvattingen kunnen ontstaan, moeten wij de werkelijkheid nog steeds als onveranderend beschouwen, maar er wel rekening mee houden dat onze huidige perceptie nog steeds aan verandering onderhevig is. Wanneer het om dingen handelt die naar hun wezen veranderlijk zijn, is het vereist niet aan een bepaalde norm star vast te houden, maar met de veranderende situatie rekening te houden. Wie zich dus zakelijk instelt, is dus op het ene moment behoudend en op het andere moment vooruitstrevend, afhankelijk van het onderwerp. Een totaal andere situatie krijgen we echter wanneer het om een eeuwige waarheid en waarde gaat, die met het wetenschappelijk verstand onkenbaar is. Dan is het nog veel onzinniger in het vasthouden aan de geopenbaarde waarheid, conservatisme te zien, omdat we dan totaal op de openbaring worden teruggeworpen. Wanneer men het zich onderwerpen aan de openbaring als conservatief afschilderen, is dit fout, deze waarheden gelden zowel voor de conservatief als de progressief ingestelde mens. Iedereen die dit niet doet is niet progressief, maar niet katholiek. Deze tegenstelling stelt mensen voor een onwerkelijke keuze, of ze kiezen voor het afwijzen van elke vernieuwing, ook de goede die proberen de menselijke gebreken die in de Kerk zijn ingeslopen te verwijderen, of ze doen mee met zich progressief noemende modernisten, wat in wezen het afwijzen van het Katholieke Geloof betekend. Er is echter nog een derde standpunt, deze die nog conservatief nog progressief is, maar die de officiële verklaring van het concilie begroet, en er voor kiest de goede interpretatie (let op deze is niet altijd de gulden middenweg) gebaseerd op een geloof in Christus en in het leergezag van de kerk. Zij heeft ontwijfelbaar de grondhouding dat de dat de geopenbaarde leer van de kerk onveranderlijk is. "Wie nieuwigheden aanbrengt, en niet in de leer van Christus blijft, heeft God niet ... Wanneer iemand bij u komt en deze leer niet verkondigt ... dan moet gij hem niet groeten, want wie een groet tot hem richt, neemt deel aan zijn boze werken." (II Joh 9-11) Deze derde weg is moeilijk, maar de oplossing.

Lumen Gentium 8

The meaning of "subsist," subsistit, Cardinal Joseph Ratzinger TCRNews2.com, Catholic Reflections & Reports Remarking on deficient notions regarding the Church and her own pleroma of unity, Cardinal Ratzinger, in a book condemning liberation theologian Leonardo Boff, puts it this way: ". . . In order to justify [his position], L. Boff appeals to the constitution Lumen Gentium n. 8 of the Second Vatican Council. From the council's famous statement, 'Haec ecclesia (sc. unica Christi ecclesia) Catholica subsistit in ecclesia Catholica' (This Church — namely the sole Church of Christ — subsists in the Catholic Church), he derives a thesis which is exactly contrary to the authentic meaning of the council text, for he affirms: 'In fact it (sc. the sole Church of Christ) may also be present in other Christian churches' (p. 75). But the council had chosen the word subsistit — subsists — exactly in order to make it clear that the one sole 'subsistence' of the true Church exists, whereas outside her visible structure only 'elementae ecclesia' — elements of the Church exist: these being elements of the same Church tend and conduct toward the Catholic Church (Lumen Gentium, n. 8). The Decree on Ecumenism expressed the same doctrine (Unitatis Redintegratio nn. 3, 4) and it was restated in Mysterium Ecclesiae ."13 Cardinal Ratzinger, On the Unity of the Church: (U.S. Catholic Conference Documentary Service, April 4, 1985, vol. 14, n. 42, pp. 685-686).

Father Murray

Wat betreft de promovendus vd Gregoriana te Rome. Het betreft hier de licentiaatscryptie van van Father Murray (dus geen promotiescriptie). Naar aanleiding van een inverview in The Latin Mass (sept 1995) concludeerd de SSPX: Murray en met hem de pauselijke universiteit Gregoriana oordelen verder dat de nieuwe liturgie veel te haastig en onverantwoord is ingevoerd met als gevolg verwarring en chaos in de gehele Kerk. Murray spreekt zelfs van een fout (mistake) van paus Paulus VI. Hij concludeert verder, dat het decreet over de excommunicatie van mgr Lefebvre door kardinaal Gantin erg slordig en waarschijnlijk ongeldig in elkaar geflanst is. Deze kardinaal Gantin is prefect van de Congregatie voor de Bisschoppen, en tot bisschop gewijd door mgr Lefebvre. Hierop reageert Father Murray (The Latin Mass, Vol. 5, No. 4; Fall 1996): I was recently sent a copy of you pamphlet. "Is the Society of Saint Pius X Schismatic? Excommunicated? Rome says no." In this publication you make use of modified quotations from my interview in the Fall issue of The Latin Mass. You have intentionally misquoted me and even put words in my mouth. I shall illustrate this flagant dishonesty below. /.../ Voor de volledigheid hier nog enkele uitsneden uit het artikel van 1995 (Vol. 4., No. 4; Fall 1995 [september]). /.../ As far as I can see the Holy See has never stated that mere attendance at a Mass said by a priest in the Society of PlUS X constitutes a schismatic act. Therefore you'd have to ask, "Is that a reasonable conclusion that you could draw as a private interpreter of the law, and then propose to the faithful?" So therefore I think someone could act to a SSPX Mass and in good faith not consider that there be any problem regarding schism. Another factor to keep in mind is that just because something is not penalizes doesn't mean that it's good behavior. You could draw the conclusion from moral theology that Archbishop Lefebvre disobeyed the order of his superior and suffered canonical penalties as a result. He denies that the penalties apply; that's another matter. But it is certainly that the Pope did not intend him to do what he did; and therefore in order to justify continuing to have anything to do with this movement you'd have to have serious reasons which would justify associating with a movement founded upon disobedience to the Pope. In other words, something can be morally wrong and yet not be canonically penalizes because we don't have a penalty in canon law for every wrong thing you do. Now, what would be the wrong thing? For instance, going to a Pius X Mass because one considers the new Mass to be invalid. That's wrong, objectively wrong. /.../ They claim that they are doing is operating for the good of the Church outside the official structure of the Church. Archbishop Lefebvre would go all over the world and perform sacramental acts without the permission of; the local bishops. That's wrong. He should not do that. Now, he justified it because he said the Church was in crisis. He made statements that the Faith was being preached only in the SSPX; therefore people should stick with him. I know there are many people who lost there faith because they've embraced heresy preached in their local parishes, and read it in so-called Catholic books and magazins; but apostasized and that you couldnot get good doctrine anywhere else. So I think Lefebvre acted as a provocateur and a leader, overstating his case at times for the sake of solidifying his support. Are they schismatic in spirit? I think some of them are, from what I've read; and I think that as time goes on the members of the Society have to unemotionally examine the Ecclesia Dei provisions which led to the founding of the Fraternity of St. Peter. /.../ You know, the Fraternity of St. Peter has not been disbanded and has not been compelled to celebrate the new Mass. They've never been compelled to teach Modernism. Neither is there truth to any of the other charges that the SSPX made in 1988. I think the Society is in a defenive mode right now; and as we know, the farther you get away from the center, the more particularistic you can become. And also, ignorance is usually and ally of error and schism; and one way you maintain ignorance is by misrepresenting the true state of the Church and the true state of papal teaching. /.../ Almost always they should not. If they have the opportunity to go to an indult Mass, a Tridentine Mass, they should go to that even if it involves some difficulty. The reason is that you have to have an extraordinary or very serious circumstance to attend a Mass that's unapproved by the local bishop and by the Roman Pontiff. If they can't go to an indult Mass and don't want to tolerate going to the new Mass, they have to seriously examine the reasons for that. If it's such an absolute burden on them that it's impossible for them to be at peace going to a vaiid Novus Ordo Mass, they have to weigh that against the danger they're exposing themselves to in hearing sermons that likely may be schismatic in spirit. or even perhaps themselves being drawn, with their children, away from unity with the Roman Pontiff. /.../ Hiernaast heeft Father Murray in de zomer uitgave van de Latin Mass 1996 diverse aanvullingen en correcties op zijn licentiaatsscryptie gepubliceerd (The Latin Mass, Vol. 5, No. 3; Summer 1996 [June]). In my thesis, I denied the existence of a real necessity to consecrate bishops, given the papal offer (accepted at first by Archbishop Lefebvre) to have one of the members of his society elevated to the episcopate. I did, though, think that he could make a legitimate claim that Canon 1324 exempted him from a latae sententiae penalty of excommunication on the grounds that an erroneous estimation of a state of necessity allowed him to act against the law. Now I no longer think that an appeal to Canon 1324 in this case fall within the intended scope of the law. Another important criticism I recieved concerns the question of the possible invalidity of the declaration of excommunication issued by the Congregation for Bishops. A couple of well-versed canonists pointed out something crucial which I neglected to include in my thesis, and which probably led to an incorrect inference on the part of many readers: once the competent authority in the Church, in this case the Congregation for Bishops, has publicly declared a latae sententiae (automatic) penalty to have been incurred, the persons named in that delaration are bound to submit to the public effects of the penalty. They are not free to simply ignore the penalty, alleging reasons why it does not incurred automatically. They may be convinced that the declaration was invalid. They may even be able to prove their case. But they cannot simply assert this, and then act as though there had been no declaration of excommunication. They must prove their case in an administrative recourse. If they choose not to lodge a recourse, then the matter rests as established by the competent Church authority. They are excommunicated. /.../ The four bishops consecrated by Archbishop Lefebvre are and must be considered as excommunicated until such time as Church authority withdraw the declaration of excommunication. The Society of St. Pius X and those who frequent their chapels must realize that continuing on a path of defiance and separation from the Holy See, and from: the Church in general, will inevitably lead then further and further away from Catholic unity and into undeniable schism. Furthermore, history ominously teaches us how easily schism leads into heresy.

Memoriale Domini

De onderstaande tekst is een nederlandse samenvatting van de engelse versie van "Memoriale Domini" (http://www.ewtn.com/library/curia/cdwmemor.htm). Memoriale Domini Instructie over de mannier van het uitreiken van de Heilige Communie Congregatie voor de Eredienst. Uitgevaardigd op 29 mei, 1969 Recentelijk is de vraag naar handcommunie ontstaan. In bepaalde gemeenschappen en bepaalde plaatsen is dit gebruik geïntroduceerd zonder dat er vooraf toestemming aan de Heilige Stoel is gevraagd en soms zelfs zonder een poging om de gelovigen adequaat voor te bereiden. Het is zeker waar dat het oude gebruik ooit de handcommunie toestond. De voorschriften van de Kerk en de kerkvaders maken overvloedig duidelijk dat de grootste eerbied werd getoond voor het Gezegende Sacramenten en dat mensen handelden met de grootste voorzichtigheid. Later, met een dieper begrip voor de waarheid van het Eucharistische Mysterie, ontstond het gebruik van de tongcommunie. Deze manier van het uitreiken van de heilige communie moet worden behouden, rekening houdend met de huidige situatie van de Kerk in de gehele wereld, niet alleen omdat het eeuwen van traditie achter zich heeft, maar voornamelijk omdat het de eerbied van de gelovigen voor de Eucharistie uitbeeld. Het gebruik doet op geen enkele manier afbreuk aan de persoonlijke waardigheid van diegene die dit grote sacrament naderen: het is deel van de voorbereiding die nodig is voor de meest vruchtbare ontvangst van het Lichaam van de Heer. Deze eerbied laat zien dat we niet delen in "gewoon brood en wijn", maar in de Lichaam en Bloed van de Heer. Verder verzekerd dit gebruik effectiever dat de Heilige Communie wordt uitgereikt met het correcte respect, fatsoen en waardigheid. Het neemt het gevaar voor profaniteit weg. Tenslotte verzekert het dat zorgvuldig met de fragmenten van het geconsecreerde brood wordt omgegaan, zoals de kerk altijd heeft aangeraden. Naar aanleiding van verzoeken van een klein aantal bisschoppelijke conferenties heeft de Heilige Vader besloten een rondvraag te doen onder alle bisschopen van de Latijnse Kerk. 1. Denkt u dat aandacht moet worden besteed aan het verlangen om de communie in de hand te mogen ontvangen toe te staan? ja: 597 nee: 1233 ja, maar met kanttekeningen: 315 niet valide response: 20 2. Wilt u dat dit nieuwe gebruik eerst wordt geprobeerd in kleine gemeenschappen, met de toestemming van de bisschop? ja: 751 nee: 1215 niet valide response: 70 3. Denkt u dat de gelovigen dit gebruik blij zullen ontvangen, na een geschikte voorbereidende cathegismus? ja: 835 nee: 1185 niet valide response: 128 Hieruit blijkt duidelijk dat de meerderheid tegen de handcommunie is. Daarom, rekening houdend met de opmerkingen en het advies van degene die "de Heilige Geest heeft aangesteld om te heersen over" de Kerken, gezien de ernst van de zaak en de kracht van de naar voren gebrachte antwoorden, heeft de Heilige Vader besloten de bestaande manier van het uitreiken van de Heilige Communie aan de gelovigen niet te veranderen. Waar een tegenovergesteld gebruik, dat van het plaatsen van de heilige communie in de hand, overheerst, legt de Heilige Stoel - wensend om hen te helpen met hun tegenwoordig vaak moeilijke taak - bij de conferenties de taak van het zorgvuldig afwegen van de speciale omstandigheid, hierbij zorg dragend om elk risico voor gebrek van respect of van verkeerde meningen met betrekking tot de Gezegende Eucharistie te ontwijken, en elk ander slecht effect te voorkomen. In dat soort gevallen: - geheime stemming met 2/3 meerderheid voor. - beslissing naar Rome sturen, met een gedetaileerde argumentatie. - Heilige Stoel onderzoekt aanvraag en geeft wel/geen toestemming. ----------------------------------------------------------------------- Vergezeld van een voorbeeld brief (in het Frans), die naar de bisdommen wordt gezonden die de toemstemming krijgen, met de volgende regelingen: 1. Het nieuwe gebruik mag niet het traditionele gebruik uitsluiten. 2. Het nieuwe gebruik moet met tact worden ingevoerd, geleidelijk, met de nodige voorbereidende cathegese. 3. Het nieuwe gebruik mag niet suggereren dat de gelovige gewoon brood ontvangt, maar moet zijn gevoel van waardigheid als een lid van het Mystieke Lichaam van Christus vergroten. Zijn respectvolle houding hoort passend te zijn bij wat hij doet. 4. De priester/diaken mag de communie uitreiken of de gelovige mag hem zelf uit de cyborie nemen. In beide gevallen moet de communicant de hostie hebben genuttigd, voordat hij naar zijn plek teruggaat. 5. Bij elke methode moet men er met zorgvuldigheid voor zorgen dat geen enkel fragment van de hostie valt. 6. Wanneer er onder twee gedaanten wordt gecommuniceerd, is het nooit toegestaan om in de handen van de comunicanten hosties te plaatsen die eerst zijn ingedoopt in het Bloed van de Heer. 7. Er moet 6 maanden na het invoeren van de handcommunie verslag worden uitgedaan.